Wij hebben superburen in Frankrijk die ik graag aan jullie wil voorstellen.

Vxf3xf3r onze boerderij, woont Claudette (dame rechts), zij is de kleindochter van de boer die ooit in onze boerderij gewoond heeft (50 jaar terug) Claudette is een vrijgezelle dame van 65 jaar. Zeer actief en altijd vrolijk. Eens in de zoveel tijd woont haar broer een tijdje bij haar. Vaak om op te knappen van ziek zijn.   

Maar lang houden ze dat niet uit, want broer en zus kunnen behoorlijk ruzie maken. Vorig jaar hebben ze samen het dak van de schuur vernieuwd. Moet je voorstellen dat de broer van Claudette (zijn naam komt niet naar boven ) nog ouder is als Claudette, maar trap op en op het dak voor beiden geen probleem. 

Deze verbouwing ging gepaard met een bijna Italiaans aandoende ruzie. Ik wist niet dat Fransen ook zo'n temperament hadden. Ik dacht wanneer komt de luchtbuks tevoorschijn???? Wij zaten toevallig richting buurvrouw een wijntje te drinken, maar zijn af en toe even weggedoken. 

Maar ….volgens mij houden ze wel veel van elkaar want ze staan altijd voor elkaar klaar. 

Claudette is een stoer wijffie. Ze staat vuurtjes te stoken, repareert het dak, schildert alles zelf. Als het te lastig is chartert ze gewoon familie die dan de trap op moet om het hoge gedeelte te schilderen. 

Claudette houdt van een praatje, maar met ons komt ze nog niet zover. Het blijft een beetje bij koetjes en kalfjes. Maar we hebben nu iedere week prive les, dus ik hoop dat ik binnenkort wat meer van haar grapjes ga snappen. 

Wij hebben het altijd over het 'kleine huis' om aan te duiden welk gebouw we bedoelen. Zij noemt het nu Le Petit maison a prairie.

5 minuutjes lopen naar rechts ligt de boerderij van Bernhard en Michelle ()links op de foto. Vreselijk lief allebei. 

Foto 14-2-2009 Links huis van Claudette en rechts huis van Bernhard en Michelle. Foto is genomen vanuit de toekomstige badkamer

Het contact begon met een briefje wat in onze brievenbus lag (sept 2009). het was in het Nederlands geschreven en daar stond op dat de buren van de boerderij to ons graag kennis wilde maken. Ondertekend met Bernhard. Het heeft ons een half jaar gekost om de schrijver van het briefje te traceren. 

Bernhard had het briefje laten vertalen door een Nederlander, maar omdat een andere Nederlander in de buurt dacht dat het nooit onze buurman kon zijn (dat was een zonderling en kluizenaar volgens hem). zijn we daar niet gaan vragen. 

Hadden we maar wel het erf op gelopen, het zijn lieverds. Willen alleen maar aardig zijn en vinden het belangrijk dat er weer mensen in de buurt komen wonen die het huis aan het opknappen zijn. 

Het verhaal van de kluizenaar komt van vroeger. Bernhard is overspannen geweest. Hij moest zijn boerderij verpachten en alles wat daar omheen zit. Daardoor is hij ook nog aan de drank geraakt. 

Maar nu heeft hij Michelle ontmoet, is uit een diep dal geklauterd, is getrouwd met Michelle en zij zorgt goed voor hem. Hij ziet er weer netjes uit en je ziet hem overal weer zin in krijgen. Vorig jaar heeft hij zelfs eigenhandig een supergrote moestuin omgespit. Regelmatig kijgen we daar kisten vol aardappels en bonen van. 

Wat kan een vooroordeel toch fout zijn. Ik heb er weer van geleerd. 

Onze buren zijn mensen die, zonder te weten wie wij zijn, ons geaccepteerd hebben en ons zelfs uitnodigen op de bruiloft of te eten vragen. We hadden het niet beter kunnen treffen. 
 

We zijn blij dat we straks voor hun ook wat kunnen betekenen.